Profilaktyka zaburzeń urologicznych

Zaburzenia urologiczne w opiece długoterminowej są częste, ale nie powinny być traktowane jako „normalna część starości”. Nietrzymanie moczu, zatrzymanie moczu, nawracające infekcje, ból przy oddawaniu moczu, krwiomocz, problemy z cewnikiem i odparzenia wymagają uwagi. Wstyd pacjenta nie może być powodem, dla którego problem pozostaje bez pomocy.

Profilaktyka zaczyna się od nawodnienia, higieny intymnej, regularnej zmiany pieluchomajtek, obserwacji skóry i monitorowania oddawania moczu. Zbyt rzadkie oddawanie moczu, mała ilość moczu, mętny mocz, silny zapach, pieczenie, ból podbrzusza, gorączka, dreszcze lub pogorszenie świadomości mogą wskazywać na infekcję albo zatrzymanie moczu.

Ważne znaczenie ma również regularne opróżnianie pęcherza moczowego. Nie należy przez długi czas wstrzymywać oddawania moczu, ponieważ może to sprzyjać namnażaniu bakterii i rozwojowi zakażeń. W przypadku pojawienia się trudności z oddawaniem moczu, uczucia niepełnego opróżnienia pęcherza lub nagłego parcia na mocz należy poinformować personel medyczny.

U pacjentów z cewnikiem trzeba dbać o drożność odpływu. Worek powinien znajdować się poniżej poziomu pęcherza, dren nie powinien być zagięty, a cewnika nie wolno ciągnąć ani samodzielnie usuwać. Nie należy rozłączać układu bez potrzeby. Ból, brak odpływu moczu, krwawienie, wyciek wokół cewnika, gorączka lub silny dyskomfort trzeba zgłosić.

Przy nietrzymaniu moczu pomocne mogą być ćwiczenia mięśni dna miednicy, trening pęcherza, redukcja zaparć, dobór właściwych produktów chłonnych, leczenie infekcji i konsultacja urologiczna lub ginekologiczna. Ważne jest, aby nie ograniczać płynów nadmiernie tylko po to, żeby zmniejszyć liczbę zmian pieluchomajtek. Odwodnienie może pogorszyć stan pacjenta.

Zgłoś personelowi, jeśli występuje